journalistirani

  بحث ونزوئلا نه درباره دموکراسی است، نه حقوق بشر و نه حتی آمریکای لاتین. این یک مسئله خالص امنیت انرژی و مدیریت ریسک جنگ است. هر تحلیلی که این را نبیند، یا ساده‌لوح است یا مأمور فریب افکار عمومی. اگر ایالات متحده موفق شود کنترل مؤثر بر ونزوئلا را تحمیل کند، به بزرگ‌ترین ذخایر اثبات‌شده نفت جهان دسترسی پیدا می‌کند؛ نفتی که دقیقا همان نوع نفت سنگینی است که در سناریوی جنگ با ایران و اختلال در خلیج فارس، بازار جهانی به آن نیاز خواهد داشت. این یعنی چه؟ یعنی آمریکا پیشاپیش هزینه انرژی یک درگیری بزرگ را صفر یا نزدیک به صفر می‌کند. تا امروز، بزرگ‌ترین مانع درگیری مستقیم یا تشدیدشده با ایران، ترس از فروپاشی بازار انرژی، جهش قیمت نفت و بی‌ثباتی اقتصاد جهانی بوده است. ونزوئلا دقیقا برای خنثی‌سازی همین ترس روی میز آمده. با در اختیار داشتن ونزوئلا: وابستگی واشنگتن به ثبات خلیج فارس کاهش می‌یابد شوک عرضه در صورت تخریب یا تعطیلی زیرساخت‌های انرژی ایران و منطقه قابل جبران می‌شود فشار نظامی علیه ایران از نظر اقتصادی و سیاسی «قابل مدیریت» می‌گردد در این چارچوب، ونزوئلا فقط یک کشور نیست؛ یک سوپاپ ا...

  Venezuela is not about democracy, human rights, or Latin America. It is about energy security and war-risk management . Any analysis that ignores this is either naïve or deliberately misleading. If the United States succeeds in imposing effective control over Venezuela, it gains access to the world’s largest proven oil reserves, precisely the type of heavy crude required to stabilize global markets in the event of a major disruption in the Persian Gulf. In practical terms, this means pre-insuring the energy costs of a future confrontation with Iran . Until now, the primary constraint on escalating conflict with Iran has been the fear of an energy shock: skyrocketing oil prices, market instability, and global economic fallout. Venezuela directly neutralizes that constraint. With Venezuela under control: U.S. dependence on Persian Gulf stability is reduced Supply shocks from potential damage to Iranian or regional energy infrastructure become manageable Military pressure on Iran be...

ایران و ونزوئلا، داستانی که شبیه فیلم‌های سینمایی “سرمایه‌گذاری بدون بازگشت” است.  از نفت تا خودرو، از سیمان تا مسکن، ایران میلیاردها دلار در ونزوئلا خرج کرده، اما بیشترش یا نیمه‌کاره مانده یا به بحران‌های سیاسی و اقتصادی ونزوئلا برخورد کرده است. پروژه‌های نفتی و پالایشگاهی: چند میلیارد دلار وعده شد، بخش اعظمش روی کاغذ باقی ماند . کارخانه‌های خودرو و تراکتور: تکنولوژی ایرانی، اما تولید واقعی و سوددهی؟ صفر تا کم! مسکن و ساختمان: قراردادها امضا شد، خانه‌ها نساخته ماندند. خط اعتباری و سرمایه‌گذاری مستقیم: مجموعاً حدود ۲ تا ۳ میلیارد دلار خرج شد، چیزی که حالا شبیه چاله‌ای بدون ته است. نتیجه؟ هر بار که ونزوئلا تکان می‌خورد، ایران دوباره به فکر چاه طلب‌های معلقش می‌افتد.   💰 برآورد طلب ایران از ونزوئلا در ۴ دهه: ۲ تا ۳ میلیارد دلار در چاه!   سیاست خارجی ایران در آمریکای لاتین، بخصوص در ونزوئلا، همیشه با وعده‌های بزرگ اقتصادی همراه بوده، اما شواهد نشان می‌دهد که بخش اعظم این وعده‌ها هیچ‌گاه به ثمر نرسیده است .  ایران طی ۴ دهه گذشته میلیاردها دلار در پروژه‌های نفت، خودر...

  Iran’s economic engagement with Venezuela over the past 40 years reads more like a case study in political investment rather than economic return . From oil and gas development to car assembly plants, construction projects, and technological cooperation, Iran has pledged billions of dollars. Yet, most projects remain incomplete, delayed, or lost amidst Venezuela’s political and economic crises. Energy and oil: Investments in the Orinoco oil fields, refinery upgrades, and fuel shipments. Estimated investment: $1.5–2 billion , largely unrealized in economic returns. Industries: Car and tractor assembly, cement plants, and consumer goods factories. Production and profitability have been minimal. Housing and construction: Tens of thousands of residential units promised, most left unfinished. Technology and services: Fiber optics plants and innovation centers mostly symbolic, with limited tangible economic outcomes. Credit lines and direct investment: Total of $2–3 billion , much...

  آلودگی هوا در ایران دیگر یک بحران زیست‌محیطی صرف نیست؛ به یک مساله اقتصادی، اجتماعی و امنیت انسانی تبدیل شده است. تازه‌ترین برآورد وزارت بهداشت نشان می‌دهد که فقط در یک سال، آلودگی هوا حدود ۱۷ میلیارد دلار به کشور خسارت وارد کرده است؛ رقمی که اگر با نرخ فعلی ارز محاسبه شود، به عددی نزدیک به هزار و ۳۹۴ هزار میلیارد تومان می‌رسد. عددی که می‌تواند بودجه چند وزارتخانه یا پروژه‌های ملی را پوشش دهد، اما عملاً دود شده و به هوا رفته است. خسارت اقتصادی و انسانی بر اساس اعلام مرکز سلامت محیط و کار وزارت بهداشت، در سال ۱۴۰۳ بیش از ۵۸ هزار مرگ منتسب به آلودگی هوا در کشور ثبت شده است. این مرگ‌ها فقط محدود به بیماران خاص یا سالمندان نیست؛ موارد متعددی از حملات قلبی ناگهانی در افرادی بدون سابقه بیماری زمینه‌ای نیز گزارش شده است. تهران با بیش از ۸ هزار مرگ ، سهم قابل توجهی از این فاجعه خاموش را به خود اختصاص داده است؛ فاجعه‌ای که نه تیتر فوری دارد و نه آژیر هشدار. شهرهای آلوده، شهرهای آسیب‌پذیر بررسی‌ها نشان می‌دهد شهرهای اهواز، اصفهان، تهران، کرج و مشهد بالاترین میانگین غلظت آلاینده PM2.5 ...

  Iran’s air pollution caused an estimated $17 billion in economic losses over the past year, according to assessments by the country’s Health Ministry, highlighting the growing toll of environmental degradation on public health and productivity. Based on the current exchange rate, the losses amount to nearly 1,394 trillion tomans , covering a wide range of impacts from work stoppages and school closures to premature deaths and long-term disability. Officials say more than 58,000 deaths in 2024 were attributable to air pollution, including over 8,000 in Tehran alone . The fatalities were linked to cardiovascular and respiratory diseases, cancer, and other chronic conditions. In some cases, individuals with no prior medical history reportedly suffered fatal heart attacks triggered by polluted air. Data released by the Ministry shows that Ahvaz, Isfahan, Tehran, Karaj and Mashhad recorded the highest annual concentrations of PM2.5 particles, while Sanandaj and Rasht had the lowes...