journalistirani

گاهی نوشتن نه تنها کمکی نمی‌کند، بلکه نوعی بی‌احترامی ناخواسته است. بی‌احترامی به اندوهی که هنوز زنده است، به زخمی که هنوز خون‌چکان است، و به مردمی که هنوز فرصت سوگواری پیدا نکرده‌اند. آن‌چه در روزهای ۱۸ و ۱۹ دی رخ داد، در چارچوب گزارش، یادداشت یا تحلیل نمی‌گنجد. زبان، ابزار کوچکی‌ست برای توصیف فاجعه‌های بزرگ. و وقتی زبان فرو می‌ریزد، سکوت، خود به یک موضع اخلاقی تبدیل می‌شود. این توقف، عقب‌نشینی نیست. این سکوت، فراموشی نیست. و این ننوشتن، بی‌تفاوتی نیست. نوشتن زمانی معنا دارد که شنیده شود، و امروز جامعه بیش از هر چیز، نیازمند مجال سوگ است؛ نه تیتر، نه هشتگ، نه توضیح. به همین دلیل، این صفحه و این کانال فعلاً در سکوت می‌مانند. نه از سر خالی بودن، بلکه از سر سنگینی. 🌍 ژورنالیست محيط زيست، دغدغه زندگيست... ✴️ وقتی نان نباشد، هیچ درختی سایه نمی‌دهد. @journalistsir | @bahrm8 https://journalistsirani.blogspot.com   

    Ci sono momenti in cui scrivere non aiuta. Momenti in cui le parole diventano troppo piccole, quasi fuori luogo. Quello che è accaduto in Iran a metà gennaio non entra nei titoli, non si lascia spiegare da analisi o commenti. Quando la violenza supera i limiti del linguaggio, le frasi crollano. E allora il silenzio diventa una scelta etica. Questo silenzio non nasce dalla paura. Non è indifferenza. E non è dimenticanza. È lutto. Le persone sono in lutto. Per chi non c’è più, ma anche per qualcosa di più profondo: la sicurezza, la normalità, la possibilità stessa di raccontare la vita con parole comuni. In giorni come questi, parlare di ambiente, di futuro o di speranza sembra inutile. Il dolore occupa tutto lo spazio. Non lascia margine per il discorso. Questa pausa non è una rinuncia. È il riconoscimento di un peso troppo grande. È il rifiuto di trasformare ferite ancora aperte in contenuti. Per ora, questo spazio resta in silenzio. Non perché manchino le parole, ma perch...

  There are moments when writing does not help. Moments when words feel too small, too light, almost inappropriate. What happened in Iran in mid-January cannot be contained in headlines, reports, or analysis. Language collapses when violence exceeds its limits. And when language fails, silence becomes an ethical position. This silence is not fear. It is not indifference. And it is not forgetting. It is mourning. People are grieving. Not only for those who are gone, but for a sense of safety, for the idea that life can still be described with ordinary sentences. In such times, talking about nature, environment, or even hope feels impossible. Because grief fills the entire space. Because pain does not leave room for commentary. This pause is not a retreat. It is a recognition of weight. A refusal to turn fresh wounds into content. So this page remains quiet for now. Not because there is nothing to say, but because some realities are too heavy to be spoken. Sometimes, silence is the m...