طولانی‌ترین جنگ معاصر؛ ایران و آمریکا

 طولانی‌ترین جنگ معاصر؛ ایران و آمریکا

 ویتنام صلح کرد، پیش رفت؛ جمهوری اسلامی هنوز در جنگ است

از سال ۱۹۵۵ تا ۱۹۷۵، جنگ ویتنام میان شمال کمونیستی و جنوبِ متحد آمریکا، یکی از خونین‌ترین و ویرانگرترین نبردهای قرن بیستم بود.

نتیجه آن جنگ، بیش از دو میلیون کشته، نابودی زیرساخت‌ها و فقر فراگیر بود.

اما تنها ده سال بعد، ویتنام از خاکستر جنگ برخاست. در سال ۱۹۸۶ با آغاز برنامه اصلاحات اقتصادی موسوم به «دوی موی (Đổi Mới)»**، این کشور تصمیم گرفت مسیر دشمنی را کنار بگذارد و درهای خود را به‌روی سرمایه و جهان باز کند.

در ۱۹۹۵، ویتنام و ایالات متحده روابط دیپلماتیک کامل برقرار کردند؛ نقطه پایانی بر دشمنی و نقطه آغاز رشد.

 ۱. ویتنام: از دشمنی تا توسعه

ویتنام، که در دهه ۱۹۷۰ از فقیرترین کشورهای جهان بود، امروز یکی از پویاترین اقتصادهای آسیاست.

طبق گزارش بانک جهانی (World Bank) و صندوق بین‌المللی پول (IMF):

۱. **میانگین رشد اقتصادی سالانه: حدود ۶.۵٪ از ۱۹۹۰ تا ۲۰۲۴

۲. نرخ فقر مطلق: کاهش از بیش از ۷۰٪ در دهه ۸۰ میلادی به کمتر از ۳٪ در ۲۰۲۳

۳. ارزش صادرات: افزایش از ۲.۵ میلیارد دلار در ۱۹۹۰ به بیش از ۳۵۰ میلیارد دلار در ۲۰۲۴

۴. صنعت و فناوری: حضور شرکت‌های آمریکایی چون Dell، Intel، Apple و Samsung در خاک ویتنام

۵. شاخص آزادی اقتصادی ۲۰۲۴: رتبه بالاتر از چین و روسیه (Heritage Foundation)

ویتنامی‌ها با حفظ ساختار سیاسی خود، نشان دادند که عقلانیت اقتصادی و منافع ملی می‌تواند بر ایدئولوژی پیروز شود.

۲. جمهوری اسلامی؛ جنگی که تمام نشد

در همان سال‌هایی که ویتنام به سمت صلح حرکت می‌کرد، جمهوری اسلامی راهی معکوس در پیش گرفت.

از اشغال سفارت آمریکا در سال ۱۳۵۸ تا امروز، تهران و واشنگتن درگیر طولانی‌ترین جنگ معاصر هستند —

جنگی بدون گلوله، اما با تلفات سنگین اقتصادی و اجتماعی.

این جنگ نه در جبهه‌ها، که در اقتصاد، سیاست و زندگی مردم ادامه دارد.

بیش از چهار دهه تحریم، انزوا و سوءمدیریت، نتیجه همان سیاست «مرگ بر آمریکا» بوده است.

بر اساس آمار رسمی و بین‌المللی:

۱. نرخ دلار: از حدود ۷ تومان در سال ۱۳۵۷ به بیش از ۶۵۰ هزار تومان در ۱۴۰۳

۲. میانگین رشد اقتصادی: کمتر از ۱.۵٪ در چهار دهه گذشته (منبع: بانک جهانی و مرکز پژوهش‌های مجلس)

۳. رتبه آزادی اقتصادی: ۱۷۰ از میان ۱۷۷ کشور (Heritage Foundation 2024)

۴. سرمایه‌گذاری خارجی: نزدیک به صفر

۵. تورم: بالاتر از ۴۰٪ در بیشتر سال‌های دهه اخیر

نتیجه، جنگی نرم اما کشنده‌تر از ویتنام است؛ جنگی که هر روز قربانی می‌گیرد: از نخبگان مهاجر گرفته تا سفره‌های کوچک مردم.

 ۳. عقلانیت در برابر لجاجت

۱. ویتنام دشمن دیروز را به شریک امروز تبدیل کرد.

۲. جمهوری اسلامی دشمن دیروز را به ابزار تبلیغ و توجیه ناکامی‌ها بدل کرده است.

۳. ویتنام پذیرفت که بدون ارتباط با آمریکا و غرب، توسعه ممکن نیست.

۴. جمهوری اسلامی هنوز توسعه را «وابستگی» می‌داند، اما وابسته‌ترین اقتصاد منطقه به واردات است.

ویتنام پس از صلح، فناوری و سرمایه جذب کرد؛ جمهوری اسلامی، فقر و بی‌اعتمادی صادر می‌کند.

ویتنامی‌ها در کارگاه‌ها و کارخانه‌ها، آینده می‌سازند؛ ایرانی‌ها در صف دلار، دارو و مهاجرت، آینده می‌فروشند.

۴. جمع‌بندی: جنگی طولانی‌تر از ویتنام

جنگ ویتنام بیست سال طول کشید و تمام شد.

اما جنگ نرم جمهوری اسلامی و آمریکا بیش از ۴۵ سال است ادامه دارد —

بدون صلح، بدون پیروزی، و بدون عقلانیت.

مسئولان جمهوری اسلامی به‌خوبی می‌دانند که ادامه این جنگ، جز فقر و عقب‌ماندگی نتیجه‌ای ندارد.

اما همچنان بر سیاست لجاجت‌آمیز خود اصرار دارند، گویی غرور سیاسی جایگزین نان مردم شده است.

ویتنام با صلح، به صنعتی پیشرفته تبدیل شد.

جمهوری اسلامی با دشمنی، از صنعتی شدن بازماند.

تفاوت میان این دو کشور در یک جمله خلاصه می‌شود:

ویتنام عقل را انتخاب کرد؛ جمهوری اسلامی لجاجت را.

---

🌍 ژورنالیست | انجمن خبرنگاران حامی محیط زیست

محيط زيست، دغدغه زندگيست...

✴️ وقتی نان نباشد، هیچ درختی سایه نمی‌دهد.

@journalistsir | @bahrm8

[https://journalistsirani.blogspot.com]